Wit Szostak (ur. 1976) – z urodzenia krakowianin, z wykształcenia filozof, z niejasnych powodów pisarz. Uczy filozofii na jednym z krakowskich uniwersytetów. Autor powieści „Wichry Smoczogór” (2003), „Poszarpane granie (2004), „Oberki do końca świata” (2007) i zbioru opowiadań „Ględźby Ropucha” (2005).
Debiutował w „Nowej Fantastyce”, czego nie żałuje. Trzykrotnie nominowany do Nagrody Zajdla, dwukrotnie nagrodzony Śląkfą. W swojej twórczości krąży wokół zagadnienia mitu i myślenia mitologicznego. Szuka związków archaicznego rozumienia świata ze współczesnością. W jego książkach można odnaleźć między innymi wpływy Tolkiena, Borgesa, Leśmiana i Garcii Marqueza. Szostak traktuje fantastykę jako pełnoprawną metodę literacką, nie zgadzając się na zamykanie jej w popkulturowych schematach.
Jego ostatnia powieść „Oberki do końca świata”, wydana przez Państwowy Instytut Wydawniczy, to opowieść o odchodzeniu ostatniego pokolenia wiejskich muzykantów. Akcja, umiejscowiona na Równinie Radomskiej, pokazuje losy rodu Wichrów, genialnych skrzypków, którzy, coraz mniej potrzebni w swoim świecie, odchodzą w zapomnienie. Historia ta zaczyna się w przeddzień wybuchu Drugiej Wojny Światowej i kończy się na początku XXI wieku, wracając w retrospekcjach do mitycznych czasów praszczura rodu. Fabuła staje się pretekstem do pokazania umierającej kultury polskiej wsi i do rozważań nad rozpadem mitycznego, zanurzonego w cudowności sposobu rozumienia i oswajania świata. Szostak opowiada o tym wszystkim pokazując zwyczajne życie i codzienne dramaty swoich bohaterów. Książka napisana jest mocno zrytmizowaną prozą, będącą – w zamyśle autora – literacką transkrypcją autentycznych oberków: transowych melodii, improwizowanych przez muzykantów po kilkadziesiąt minut, granych przy synkopowanym wtórze bębna.
Wszelkie prawa zastrzeżone. Alchemia s.c. Publikacja i rozpowszechnianie materiałów pobranych z tej strony bez zezwolenia zabronione.
